Psychiatria

Zespół pobudzenia ruchowego wyraża się gwałtowną eksplozja ruchów, a więc nadmierną kinezą, często o cechach niszczycielskich wobec najbliższego otoczenia chorego. Ta eksplozja ruchów nie jest ukierunkowana, jest niema, nie służy żadnemu wyrazowi stanu psychicznego. Taki typ pobudzenia spotykamy najczęściej w katatonii hiperkinetycznej. Zespół pobudzenia psychoruchowego jest również w swoim wyrazie klinicznym zespołem wyrażającym nadmiar ruchu chorego i jego pobudzenia. Pobudzenie to jest jednak konsekwencją i wyrazem stanu psychicznego pacjenta, np. chory w stanie maniakalnym, przeżywający stan dobrego i wzmożonego nastroju, zadowolenia czy optymizmu pragnie wyrazić je w ekspresji ruchowej. Niejako przedłużeniem wzmożonego stanu nastroju może być taniec połączony ze śpiewem, ruchy zbliżone do akrobacyjnych, które mogą służyć uzasadnieniu wypowiadanych treści wielkościowych (np. urojenia siły, szczególnej sprawności fizycznej). Stan wzmożonego ruchu i jego nadmiar podyktowane są rodzajem aktualnej aktywności psychicznej. Różnica między pobudzeniem ruchowym a psychoruchowym polega na tym, że w przypadku pierwszym nadmiar ruchu jest ślepą, nieukierunkowaną eksplozją kinezy, w przypadku drugim nadmiar ruchu jest konsekwencją, wyrazem stanu psychicznego i służy do wyrażenia w kinezie aktualnego, głównie emocjonalnego stanu aktywności psychicznej chorego.