Psychiatria

Różnicowanie depresji psychogennych z endogennymi nastręcza niejednokrotnie dużo trudności. Zawsze za rozpoznaniem depresji psychogennej przemawia: obecność związku przyczynowego między urazem psychicznym i wystąpieniem depresji, brak dobowych wahań nastroju, a występowanie takich wahań w zależności od sytuacji, obecność stanów lękowych o rozmiarach paniki, brak zahamowania psychoruchowego, brak zaburzeń wegetatywnych i dolegliwości somatycznych i nieobecność innych przejawów zaburzeń rytmów biologicznych zależnych od wadliwej funkcji międzymózgowia. Chorzy na depresję psychogenną bardzo często obciążają najbliższe otoczenie winą za wystąpienie ich choroby; w genezie powstania schorzenia dużą rolę odgrywa obecność nieprawidłowych cech osobowości przedchorobowej. Terapeutycznie dobre wyniki daje psychoterapia, a niewielkie - elektrowstrząsy i leki tymoleptyczne. Zaburzenia emocjonalne w tym zespole, choć odznaczają się poczuciem nadmiernej radości, optymizmu, szczęścia i doskonałego samopoczucia, mogą ujawnić również w różnych sytuacjach stany drażliwości, nastroju dysforycznego, a nawet gniewliwego. O ile nastrój maniakalny z poczuciem radości i szczęścia zwiększa liczbę kontaktów chorego z otoczeniem, podwyższenie aktywności zawodowej, dotychczas nie ujawniane zainteresowania i liczne inicjatywy, to odcień nastroju dysforycznegó i gniewliwego może prowadzić do konfliktów z otoczeniem, a czasem nawet zachowania agresywnego. Zaburzenia przemiany materii i niektórych rytmów biologicznych w tym sfery popedowej obejmują: zaburzenia snu (wczesne budzenie się i zmniejszenie godzin snu), zaburzenia łaknienia (obniżenie lub podwyższenie), spadek masy ciała, wzmożenie popędu płciowego.