Psychiatria

Objawy tego zespołu tworzą triadę syndromologiczną, która obejmuje: a) patologicznie obniżony nastrój smutku, pesymizmu z jednoczesnym wypowiadaniem urojeń depresyjnych, b) spowolnienie, a w krańcowych stanach zahamowanie ruchowe, c) znaczne spowolnienie procesów intelektualnych. Wygląd chorych w zespole depresyjnym przemawia za istnieniem u nich głębokiego, witalnego smutku, który zabarwia całość życia psychicznego. Znamiona tego smutku widzimy w wyrazie twarzy, pozycji ciała, zaniedbanym wyglądzie zewnętrznym. Wyraźne są zaburzenia snu, często chorzy odmawiają przyjmowania posiłków, przejawiają dążenia i tendencje samobójcze. Kontakt słowny z tymi chorymi jest bardzo trudny, najczęściej mówią między sobą i odpowiadają na pytania szeptem. Na twarzy chorych często obok wyrazu smutku maluje się lęk. Zespół depresyjny stanowi więc swoistą patologię życia psychicznego, którego osiowym objawem jest dominujące uczucie smutku, przygnębienia, zniechęcenia oraz ujemny ton uczuciowy, towarzyszący ogółowi przeżyć psychicznych. W stanie takim ma miejsce obniżenie lub niezdolność przeżywania uczucia radości, satysfakcji i przyjemności. Czasem zamiast uczucia smutku pojawić się może stan zobojętnienia i niezdolności do przeżywania wszelkich stanów emocjonalnych (zarówno smutku, jak i szczęścia). Ta swoista niezdolność przeżywania różnych stanów emocjonalnych nazywa się utratą "czucia czuć", chorzy skarżą się, że w tych stanach są "jak drzewo" niezdolni do odczuwania czegokolwiek. Wyżej opisany klasyczny zespół depresyjny dość rzadko występuje w praktyce diagnostycznej i terapeutycznej. Częściej klinicyści w swojej działalności mają do czynienia z nietypowymi obrazami depresji lub z obrazami depresji zmodyfikowanymi wpływami wieku, osobowości stanów somatycznych i czynników środowiskowych. Powstają w ten sposób nieco odmienne, odbiegające nie tyle w swej treści, co w formie zespoły depresyjne.