Psychiatria

Zespół hipochondryczny wyraża się klinicznie w natręctwach, ideach nadwartościowych czy urojeniach określonych dolegliwości, określonej choroby somatycznej czy psychicznej, lękiem przed kalectwem czy ;śmiercią. Życie uczuciowe w tym zespole charakteryzuje lęk i czujna samoobserwacja, często niewiara w możliwość wyleczenia się. Uchwytnym źródłem obaw i stanów hipochondrycznych wydają się być przebyte, zazwyczaj wyleczone choroby somatyczne, takie jak: gruźlica, kiła, uraz czaszki. Reakcje hipochondryczne nerwicowe czy psychotyczne obserwujemy najczęściej u osobników astenicznych, trwożliwych, stosunkowo często u osób z niskim poziomem rozwoju intelektualnego. Treści urojeniowe bądź skargi hipochondryczne nerwicowe obejmować mogą wszelkie dolegliwości somatyczne o różnej i zmiennej lokalizacji, a nawet urojenia nihilistyczne dotyczące poszczególnych układów lub narządów. Rozpoznanie zespołu hipochondrycznego możliwe jest wyłącznie po przeprowadzeniu bardzo dokładnych badań i analizy zgłaszanych przez chorego skarg. Zespół nerwicowy możemy spotkać w nerwicy (nerwica hipochondryczna), w psychozach (psychoza hipochondryczna) oraz w psychozach endogennych, takich jak schizofrenia czy depresja fazowa. Słowo "hipochondryk" nie powinno mieć w diagnostyce psychiatrycznej znaczenia pejoratywnego i nie powinno być utożsamiane z symulacja, a traktowane tak, jak każde inne cierpienie psychiczne. Chorzy hipochondryczni często są przez otoczenie wzgardzani i ośmieszani, co jest, jak wiadomo, najczęściej używaną i najskuteczniejszą formą społecznej agresji.