Psychiatria

Zespół paranoidalny w swej symptomatologii klinicznej zawiera urojenia paranoidalne, halucynacje słuchowe i stan nastroju lęku. Zespół, paranoidalny może mieć nagły początek lub rejgą poprzedzać go zwiastuny w postaci reakcji lękowych, ksobnych; czasem przed jego wystąpieniem obserwować można różne zmienione formy zachowania i postępowania. Jest to kształtowanie się zespołu paranoidalnego poprzez etap nastawień i urojeń sensytywnych, a później paranoidalnych. W przypadku ostrego początku w obrazie klinicznym dominuje lęk, chory staje się nieufny, podejrzliwy, niechętnie rozmawia z badającym, czasem staje się mutystyczny i napięty bacznie obserwuje badającego. Urojenia paranoidalne są wtedy najczęściej powodowane doznawaniem omamów słuchowych. Obok nich występować mogą halucynacje czucia ustrojowego, rzadziej węchowe i smakowe. Niekiedy zespół może się wzbogacić o urojenia owładnięcia, oddziaływania fizycznego i wielkościowe. Nigdy w tym zespole nie obserwujemy systematyzacji urojeń. W zespole tym najczęściej spotykamy urojenia prześladowcze i wielkościowe. Chorzy wyrażają przekonanie, że są śledzeni, zagrożeni w swej egzystencji przez jakieś niebezpieczeństwo, np. zabójstwo, albo narażeni przez wrogów na utratę majątku. Urojenia paranoidalne i wszelkie ich odmiany są najczęstszymi zjawiskami patologicznymi w chorobach psychicznych. Spotykamy je w bardzo wielu psychozach: w schizofrenii, parafrenii, w psychozach pourazowych, infekcyjnych, wreszcie w psychozach reaktywnych. Zespół Kandińskiego-Clerambaulta, zwany inaczej zespołem owładnięcia, zespołem oddziaływania zewnętrznego lub zespołom automatyzmu psychicznego, jest odmianą kliniczną zespołu paranoidalnego.

Szukasz dobrej odżywki sportowej? Odwiedz nasz sklep w Warszawie turbina stomatologiczna